Język węgierski należy do grupy ugrofińskiej, choć istnieją zwolennicy tezy mówiącej o odrębności. Jest jednym z niewielu języków niespokrewnionych w jakimkolwiek stopniu z pozostałym kontynentem, choć z pewnością istnieją w nim zapożyczenia leksykalne. Należy do jednych z najtrudniejszych języków, a wyuczenie się go można zakwalifikować do umiejętności bardzo rzadkich. Obecnie posługuje się nim około 14 milionów ludzi na całym świecie; poza rodzimym krajem mówi się nim także na Słowacji, co może wydawać się dość dziwne, wziąwszy pod uwagę wielowiekowe antagonizmy narosłe między oboma narodami. Język jest o tyle odległy od wszelkich innych, że trudno byłoby wskazać na jego najbliższego krewnego, choć dziś za takiego uważa się turecki. Współcześnie pochodzenie węgierskiego wywołuje spore kontrowersje. Sami Węgrzy nie widzą wspólnych korzeni z Finami, na co wpłynęła wielowiekowa bliskość z krajami słowiańskimi i przynależność do środkowoeuropejskiej kultury. Jednak w przeciwieństwie do Bułgarii Węgry nie zeslawizowały się i zachowały odrębny charakter, zaś o pochodzeniu Bułgarów niewiele wiadomo, jak i o ich pierwotnym języku, z którego zachowały się nieliczne formy, jak choćby nazwa państwa. Węgierski jest nie tylko trudny, gdy się go słyszy. Sam zapis jest skomplikowany. Poza występowaniem kilkunastu przypadków posiada on więcej liter w alfabecie, a część z nich mimo identycznego zapisu jak w polskim zupełnie inaczej się wymawia, jak no. „s” jako „sz” i odwrotnie. Istnieją także głoski, które nie mają swojego odpowiednika w polskim, np. „ö”. Ponadto wyróżnia się samogłoski drugie i krótkie. Mimo tak wielu różnic językowych Polak i Węgier potrafili się zazwyczaj dogadać, a o ich przyjaźni opowiadano anegdotyczne historie jeszcze kilkadziesiąt lat temu.